maar er gebeurt ogenschijnlijk niks?
Geen opzienbarend helend proces na een dalletje of 2,3,4.
Dan wordt het een kwestie van lange adem! Terug is geen optie.
Januari 2014
Dit is een avontuur die startte vanuit het inzicht dat ik mijzelf aan het vernietigen was.
Mijn Denk aan-uit knop is onvindbaar. Ik lees me te pletter over het ‘hoe’, probeer te oefenen, maar hoe harder ik oefen en hoe harder ik lees, hoe groter de chaos lijkt wel. Er zit een kracht in mijn hoofd die rust in mijn hoofd HELEMAAL niet ziet zitten. Als ik heel eerlijk ben naar mijn mijzelf lijkt het een soort angst te zijn voor het ‘niets’, de rust. Ik heb helemaal niet het gevoel dat me dat een tevreden ‘zijn’ gevoel zal geven, eerder bang voor een soort totale leegte, zinloosheid. Afijn, klinkt vrees ik als het gevecht van de verwende westerse werkende (huis)vrouw.
Dit is nog niet affffffffff